ما دلشدگان خسرو شیرین پناهیم

ما کشته آن مه رخ خورشید کلاهیم

ما از دو جهان غیر تو ای عشق نخواهیم

صد شور نهان با ما تاب و تب جان با ما

جدایی آسمان و ماریون

دو روز هست که انگار کابوس میبنم، شب‌ها و حتا روز، لحظه یی، ذهنم رو رها نمیکنه..مثل خوره افتاده تو مغزم،

خبر جدائی صمیمی‌‌ترین دوست دوران دانشگاه ام، بهترین رفیق، کسی‌ رو که برادرم میدونستم...از همسرش مثل پتک خورد تو سرم..

بد تر از همه شنیدن خبر از زبان همسرش، و ایمیل پنهانی اون بود که درخواست طلاق رو من دادم

پروسه قانونی در جریان هست....

هوای رفیقت رو داشته باش..

تنهاست و داغون، تو بهترین دوستش بودی و حالا غریب افتاده اینجا..هواش رو داشته باش

مگه می‌شه آخه...

مگه می‌شه اون همه عشق بره باد هوا شه..اون همه فدا کاری..اون همه تلاش برای به هم رسیدن...خود دوستم هم بعد از چند روز برام نوشت که دیدی داداش..بعد از ۱۲ سال عاشقی چه جور سر ما رو بریدند.؟

قراره باهاشون تماس بگییرم، با جفتشون صحبت کنم، اما جراتش رو ندارم، چی‌ بگم آخه..

به خصوص وقتی‌ که با جفتشون دوست هستم..چه جور به قضاوت بشینم این وسط.. چه جور منصرف کنم مریون رو از رفتن، از جدایی..

کاش اونجا کنارش بودم...خدایا چه کنم با این همه دوری راه..

کمی‌ بهار..

هوا خوب هم که شده باشه

یعنی‌ حداقل اینطوری که به نظر بیاد، هنوز جایی سبز نشده، هنوز از شکوفه‌های بهاری خبری نیست

اینجا اصلا طبیعت بوئی از بهار نبرده

امیدوارم حداقل آدم هاش اینطور نباشند

بی‌ انتها..مثل...

آبی..آبی.....عین دریا، مثل نگاه تو شعرها...عمیق و بی‌ انتها

گره خوردن با‌هاشون همیشه سخته، سخته به خدا

سپید..... سپیدی

در حسرت یک نگاه ...خیره مانده‌ام به دیوار

در هیاهوی گذار آدمها... می جویم رویش را

در پس رنگ‌های در هم آمیخته این روزها...می‌ پویم سپیدی برف گونش را

روز‌های انتظار...شب‌های بی‌ قرار

(آزاد کوه)

ارزش ...

میگن زندگی‌ قماره، میگن باید برای اهدافت، آینده آات هزینه هم بدی، چه روحی‌، چه مادی..حالا نمیدونم می‌ارزید یا نه..نمیدونم این دو هفته اقامت بیشتر، یک مصاحبه کاری، و راضی‌ نگاه داشتن والدین محترم، می‌‌ارزیید یا نه..اما همش برام باید کم کم هزار تائی آب بخوره..

گره کور

همه چیز شبیه یک کلاف سر در گم شده، هرچه نخ رو بیشتر میکشی، گره کور تر می‌شه ..