Br_Ba

free

این پاییز لعنتی

حالم از خودم به هم می‌خوره، تا اوایل همین پائیز، به حدی هیکلم خوب شده بود که همه بچه‌ها با هیجان، از شدت لاغریم و ورزیده شدن بدنم حرف میزدند..اما متاسفانه با این حال و هوای چند هفته اخیر، با وجود ورزش رفتن، خودم رو کرخ حس می‌کنم، انگار عضله‌‌ها شل شده باشند.. 

خودم رو رها کردم، هر اشغالی رو میخورم، بدون توجه به عواقب اون. یک نوع بی‌ حوصلگی مفرط نشی‌ از افکار در هم..دوباره کمی‌ شکم اوردم..

حتا این حالت من به خوبی‌ در چهره‌ام نمایان هست، شادابی از رو اون بخت بر بسته و نوعی تشویش و اضطراب رو می‌شه رو اون خوند، 

این حداقل چیزی است که دوستان میگند.. 

کلا اینکه روز‌های بدی بودند و هستند، این روزهای پایانی پائیز ۲۰۱۲

افسردگی فصلی

نمیدونم این درد‌ها از کجا میاند،

 چرا اینقدر تیر میکشه،

 چرا حالم گرفته است،

 مثل آسمون این روزها

اهالی بومی اینجا که میگند مشکلی‌ نیست،

 افسردگی فصلی است

آخرین آرزو

دیروز با همکار‌ها بحث سر این بود که اگر قرار بود واقعا دنیا در کمتر از ۲۰ روز دیگه به پایان برسه، آخرین آرزوی هرکدوم چه خواهد بود. 

پاسخ من این بود:

"دوست دارم سوار بر یک موستانگ، از پنسیلوانیا شروع کنم، و به ترتیب، ویرجینیا ی غربی، کنتاکی، میسوری، کانزاس، کلرادو، یوتا، نوادا رو طی‌ کنم تا نهایتأ به شهر فرشتگان برسم، و بتونم در افق لانگ بیچ آخرین غروب آفتاب رو ببینم"..

چه دنیا تموم بشه چه نشه، دوست دارم یک روز این کار رو بکنم، به هر قیمتی که شده..

Design of the future...

C'est mon pain quotidien  !!