بد عادت

هروقت از چیزی دلگیر میشم به یادش پناه میبرم

نمیدونه چطور بد عادتم کرده

مرا بخوان به نام

هیچ زندگی بدون تو

Video :

دیده پر خون

 من نمک پرورده ی زخم های از آشنا خورده 

 آنقدر با خرابی این گریه ساخته ام  

که هر کنج این خانه از دست دیده ام ، دریاست 

سید علی صالحی

در امتداد ساحل

شهری که تو در آن نباشی‌

بیابانی ‌ست داغدار مجنون

باور کن خریدار ندارد

دلی‌ که برایت لک زده

انتظار ابدی

روز‌های بدون مرز

جــایـــش بود 

کــه بــاشـــی

کــنــار ایـــن

خــاطـــراتـــي 

کـــه نـــــدارم

برهان عشق

اعتمــــــاد

ساختنـــش ســـالها طـــول می کشد 

تخـــــــــــریبش چنــــــــــــد ثانیـــــــــه 

و تـــــــــــــرمیمش تـــــــــــــــا ابـــــــد

وقتی دو قلب برای یکدیگر بتپد 

 هیچ فاصله ای دور نیست 

هیچ زمانی زیاد نیست و 

هیچ عشق دیگری نمی تواند آن دو را از هم دور کند 

محکم ترین برهان عشق ، اعتماد است

حمید مصدق به گمانم 

آرزوهای پسرک پوشالی

به خــاطـــر مــن بخـــنـــد

حتـــی به دروغ

گـــاهی بـــاید به کســـی

تنـــفـــس مصـــنـــوعـــی داد

وزن کلمه

گاهی‌ اوقات استفاده از لفظ "فاحشه" برای توصیف بعضی‌ ها خیلی‌ کم وزنه

راز سر به مهر

هفته پیش راز‌ی رو با دوستی‌ قدیمی‌ در میان گذشتم که کمتر کسی‌ از اون خبر داره

وقتی‌ از من می‌‌پرسند چه جوری این اتفاق افتاده، بحث ورزش رو پیش می‌کشم

کسی‌ از چرایی و چگونگی‌ این اتفاق و پشت پرده اون خبر نداره

اصولا قرار از روز اول هم این بوده که مطرح نشه

اما دوستان قدیمی حق آب و گٔل دارند و محرم اسرار اند

عصری تازه

به لطف حضرت باری تعالی با صبر "ایوب" از سّن "مسیح" گذشتیم

فکر

با نگاهِ ملتمسَم

تمامِ دنیا را به درد می‌کشم

این‌ها که می‌نویسم

لحنِ دل‌گیرِ ثانیه‌هاست

انتخاب گزینه

از آنجایی که من برای تو یک "گزینه" بودم

من تو را در یک "انتخاب"  ترک کردم

امشب به وسعت عجیبی غربت دارم

اصلا بیا همان کنیم که مطلوب توست : همدیگر را در آغوش می‌گیریم

و هر کدام خواب‌های خودمان را می‌بینیم

باور کن من از وقتی به آغوشت پی بردم ، از دریا میترسم

نت هایی برای بلبل چوبی

حکایت بارانی بی امان است 

این گونه که من 

دوستت می دارم 

شوریده وار و پریشان باریدن 

بر خزه ها و خیزاب ها 

به بی راهه و راه ها تاختن 

بی تاب، بی قرار 

دریایی جستن 

و به سنگچین باغ بسته دری سرنهادن 

و تو را به یاد آوردن 

چون خونی در دل 

که همواره 

فراموش می شود

حکایتی بارانی بی قرار است 

این گونه که من 

دوستت دارم

شمس لنگرودی

از مجموعه اعترافات مترسک فراری

اتهام من این است که زودتر از موعد

 گریخته ام

هیچ خورشیدی از گلوی این شب پایین نمی رود

رسیدنی در کار نیست 

من 

شانه به شانه ی مقصدم 

 قدم می زنم

جستجو

خیره به نقطه ایی می نگریستم 

شهر در افق، خورشید درغروب بر کرانه آب

و آدمیان در پایکوبی و شادی

و من،  در میان غریبگان جستجو می‌کردم

رسالت آدمی‌

رسالت ما در زندگانی، نه رنج است، نه درد کشیدن

نه شعف است و نه شادی

یگانه رسالت آدمی‌، به جای گذاردن

نامی‌ است، نکو یا نکوهیده

انتخاب با اوست

رهگذریم، آنچه باقی‌ می‌‌ماند اثری است که باقی‌ می‌گذاریم

در بعد زمان، در بعد مکان

در میان آشنایان یا غریبگان