چتری برای

گاهی‌ اوقات نه تنها چتری سه نفره بلکه به چترهایی چند نفره نیاز هست

مدّعیان تک به تک عوض میشوند 

حق انتخاب به یک جمع کوچک محدود هست

و مدعی انتخاب خود را از میان جمع کوچکی دوستانه انجام میدهد

رقص مدعیان..رقص چترها

گتام سیتی

هرشب ۱۰ تا ۱۵ دقیقه رو در بالکن خونم میگذرونم در حالی‌ که سعی‌ می‌کنم از فرط سرگیجه ارتفاع زیر پام رو نگاه نکنم و فقط به نور افکن‌هایی‌ خیره بشم که برج های اداری و مرکزی شهر رو روشن میکنند.

۳۶۰

درجه میچرخند و آسمان شهر رو نور بارون میکنند

این صحنه من رو میبره به دوران کودکی...

به صحنه‌هایی‌ که همیشه از "گتام سیتی" در ذهن داشتم

الدرادو

همیشه چنین صحنه‌هایی‌ رو از محل ایده‌ال زندگی‌ در ذهنم تصور داشتم..

برج‌های بلند سر به فلک کشیده، دورنمای پرسپکتیو دار یک خیابان احاطه شده به وسیله جنگلی‌ از همون برج ها.

.شهری پر از نور و تابلوهای تبلیغاتی...

نمیدونم ته سفر همینجاست یا واقعا هنوز قرار هست ادامه پیدا کنه..

تا اینکه برسم به خود خود

الدرادو..

باور

قرارم این بود که تا چهلم چیزی ننویسم..

تو این مدت خیلی‌ چیز‌ها برای نوشتن داشتم اما نخواستم وقتی‌ چند وقت بعد برمی‌گردم و

بلاگ رو میبینم چیزی جز حرف مادر "بزرگ" طی‌ این روزها تو بلاگ‌ام به چشم بخوره

شاید ۵۰ شاید هم ۶۰ روز گذشته اما من هنوز باور ندارم