عکسش رو که تو شبکه اجتماعی صورتکتابی دیدم، کلی جا خوردم، "مهجبین" دختر حاج آقا میم که همیشه صف اول مسجد مینشست و به عنوان معتمد محل همیشه سر صندوقهای اخذ رای میایستاد... عجبا از این نسل، من که چیزی از رفتارهاشون سرم نمیشه... فکرشو کن، باباش این عکسها رو ببینه، با اون شیشههای ودکا و ویسکی پشت سرش..
افسون، مجنون، عاشقی، مدیون، فال، دنبال، مال،
ستاره، پیدا، قلب، جا،
فریاد، خسته، داد، دل..........
دوست خوبم چقدر راست میگفت، مثل همیشه قبل از تکه کلمههای خاص خودش گفت، نخندی ها..گفتم نه بگو
میدونی، این روز ها، بهترین کارهای رو که دوست دارم انجام میدم...حتا شنبه رفتم سینما..یه فیلم هالیوودی، ۲۰۱۲ رو میگم... این حرفشو خیلی خوب درک کردم، از ته دل ...
دوست عزیز
من یه مقدار زحمت میخوام بهت بدم، حالا که داری میری تهران، لطف کن از طرف من تو کوچه پس کوچه هاش قدم بزن و نفس عمیق بکش، بوی زمستون تهران رو بیار برام.
روزی که خونه بودی کتری رو بر دار، آب بریز توش، گاز رو روشن کن و کتری رو بذار روش تا با شعله آتیش آب جوش بیاری برای یک چایی معطر به عطر خونه...و وایستا کنار پنجره آروم آروم مزه مزه کن، مطمئناً حسش میکنم.
هر فرصتی، گاه و بی گاه، فارغ از هر فکری، سرت رو ببر تو آغوش مامانت و عمیق بو بکش، برو تو بغل پدرت و خودت رو رها کن رو شونه هاش و به هیچ چیز دیگهای جز اون لذت فکر نکن.
یک عکس از خیابون ولی عصر برام بگیر، تو زمستون خاکستری، یا از میدون تجریش، یا هر جا هر جا هر جا...اگر جایی بغض کردی بدون گلوی منم اینجا فشرده است، چه از خاطرات خوب روزهای گذشته و بچه گیها و جوونی هامون .....
اگر تو مسیرت این مدت ازاتوبان مدرس رد شدی ،از مقداری نرسیده به خروجی همّت تا بعد از اون برای چند ثانیه جای من دستاتو از ماشین ببر بیرون .
مهمترین چیزی که میخوام ازت ،اینه که خوش بگذرونی و انرژی جای به جای اونجا و تک به تک افراد رو تزریق کنی به خودت و لذت ببری ازشون.
لیستم خیلی طولانی شد.... یک چیز دیگه موند، یک بار اگر نزدیک دسته عزاداری بودی جایی که محکم به طبلها میکوبن، برای ۳۰ ثانیه جایی من گوش کن، من اینجا دلم فرو خواهد ریخت.
این لیست تموم نشدنی رو اینجا تمومش میکنم، و سفر خیلی خوبی رو برات میخوام. حسابی احساساتت رو جلا میدی تو این سفر. خیلی خوبه.
یک چیز دیگه هم بگم؟؟؟ یه روز صبح حتما حتما برو بیرون حلیم بخور با نون سنگک داغ و بعدش چای شیرین .
خوب...دیگه بهتره کنترل کنم...ادامه بدم تا فردا صبح باید بگم ...
خلاصه کلام ،خوب و خوش باشی .
من هم امسال، تعطیلات رو به یاد حضور دو تا دوست عزیزم در زندگیم میگذرونم، و منتظرم که بر گردین و بیام و ببینمتون.
به امید دیدار، مواظب خودت باش.
میم
آخه یه دفعه شد یه کاری رو مثل بچهٔ آدم انجام بدی ؟؟
چقدر باید بکشم از دست سر به هوا بودن و ندانم کاریهای تو ؟؟ ها ؟؟
چیه باز که سرت رو انداختی پایین.. معلومه بایدم خجالت بکشی..
بیش از ۸ سال، همان قصه تکرار میشد، همان کتاب، همان قصه گو ... هرچند مستمع تغییر میکرد، اما مادر را هیچ خستگی در کار نبود امان از تو که زیباترین تابلوی خلقتی ..
باران بود و ابر و غبار، شاید هم کمی مه . کمی آن طرف تر ،ساختمان مجاور، طبقه ششم، مردی پشت میز با لیوان چای انتظار میکشید. اولین انسانی که بعد از ۶ روز به تنهائی مطلق من راه یافت. شاید به لطف او، این حصار خود ساخته در هم بشکند. کسی چه میداند...
یک هفته مریضی، ۳ روز میخکوب بودن به تخت، فرصت داد تا به خیلی چیزها فکر کنم، نمیدونم از زور بیکاری بود، یا نه واقعا تصمیم به فکر کردن گرفته بودم.. شبیه دوران بعد از عمل پام بود که هزار و یک چیز از ذهنم عبور کنه. نمیدونم دور بودن از ادامها است، که باعث میشه چنین افکاری به سر آدم بزنه یا نه ؟ اینکه اصلا این تز لعنتی به چه دردی میخوره، این همه بدو بدو آخرش برای اینکه، آخر سال دیگه روز از نو روزی از نو، استرس پیدا کردن کار دوباره، و بعدش، چترت رو باز کنی یه جایی فرود بیای و دوباره مثل یک عروسک کوکی از صبح تا شب کار کنی، یک زنجیرهٔ ناتمام...از آدمهای اطرافم، از محیط کار ام، از محیط زندگی ایم خسته ام، خسته، خسته مفرط.. هرچند که میدونم اونجا هم حلوا پخش نمیکنند و هزاران نفر از هم ولایتیهایم دوست داشتند جای من بودند، اما دوست دارم برگردم به زادگاه ام، حتا اگر شده برای چند روز، چند ساعت ....
چنارهای رنگارنگ، خونه پشت خونه، غبار، کوه و کوه پشت کوه، و جلوتر از همهٔ اینها، پوتین همسایه تکیه داده شده به لبه پنجره ! اینسست دریچهٔ اتاقم به دنیای خارج ...
نه اشتباه نکن، در حال توصیف یک صبح جمعه پاییزی در تهران نیستم. قاب عکس من ۵۰۰۰ کیلومتر با اصل ماجرا فاصله دارد
آنفولانزای لعنتی بد دردی است، حتا از مرفین قبل و بد عمل تابستونی هم بد تر بود، چه توهمی..،
کابوس یه چیزی رو میدیدم از زور تب،
جالب اینکه یادم نمیاد کابوس چی رو، اما کابوس تکرار میشد تمام شب،
این مغز لعنتی مثل یو یو کش میومد و میرفت ، نمیدونم میتونی تصور کنی یا نه ؟
بعد گذشت سه روز، تمام هم و غم من به این معطوف شده که قاضیا را درست به یاد بیارم ، شاید یه سناریو توهم الود از ته این ماجرا به دست اومد
On vient seul au monde et on y repart seul, à chacun de se débrouiller de trouver des compagnies .. des fois on oublie qu’à quel point on lié les uns aux autres
گاه آنکه ما را به حقیقت می رساند خود از آن عاریست زیرا تنها حقیقت است که رهایی می بخشد آرام باش عزيز من آرام باش
حكايت درياست زندگى
گاهى درخشش آفتاب، برق و بوى نمك، ترشح شادمانى
گاهى هم فرو مىرويم، چشمهاىمان را مىبنديم، همه جا تاريكى است،
آرام باش عزيز من
آرام باش
دوباره سر از آب بيرون مىآوريم
و تلألوء آفتاب را مىبينيم
زير بوتهئى از برف
كه اين دفعه
درست از جائى كه تو دوست دارى طالع مىشود.
شمس لنگرودی
