نوشتن راجع به خدمات علمی خودم به جامعه بشری هم برای خودش، داستانی هست ها...!
به خصوص اینکه سه متری تو، درست روبروی تو موجودی به زیبایی بانو "ترون" نشسته باشه، و هر بار که سرش رو بالا بیاره، نفست در سینه حبس بشه..
امان از خداوندگار زیبای زیبایی دوست..!
تصمیمش رو داشتی که بری، یا حداقل تو فکرش بودی و من هم که بیخبر،
انگار تمام حرفهای من با تو در این دو ماه، باد هوا بودند...به خدا موندم از کار آدم ها
از همون اول هم باید حدس میزدم که من یک "آپشن" هستم..یک گزینه..عجب حس عجیبی هست..وقتی یک ماه و اندی رو بروی کسی بشینی، از شفافیت و صداقت و اهمیت اون صحبت کنی..اما حالا اینطور رفتارها رو ببینی .
وقتی تکرار میکرد که هزار و یک اتفاق ممکن هست که بیفته، و ما بهم نرسیم، و من بچهگانه واقعا بچهگانه، سعی در قبولاندن این داشتم که اگر دو نفر هم رو بخواهند، چیزی نمیتواند اونها رو از رسیدن بهم منع کنه، و وقتی تکرار میکرد که نه.! هزار و یک چیز هست، و من باز تکرار میکردم عشق و احساس مهمترین هست...
باز میگفت میدونی آزادکوه، ممکنه من یا تو مثلا تو ژاپن کار پیدا کنیم.
نمیدانستم که بعد از جدا شدن از هم و فاصله گرفتن از هم..برایم خواهد نوشت، که برای کار به مالزی میرود.آن هم سربسته..من خام هم که تصور دوران کوتاهی را داشتم، وقتی از چند و چون کار پرسیدم جواب شنیدم...
خیلی وقت هست با دوستانی که اونجا درس خوندن در ارتباطم، میخوام برم کار یک ساله..! البته "من و تو" هم مهم هستیم و مرخصی از محل کارم، باید فکر کنم، حالا یک کاری میکنم.!!"..باز خوب هست از ما یاد شد در این ایمیل.!
عجب..!! عجب از این روزگار..چشم در چشم کسی بیندازی و این همه مدت تصمیمی به این بزرگی را از او پنهان کنی..کجاست این حس صداقت گم شده..کجاست ؟
پس "ژاپن"..."مالزی" بود و ما توپی وسط این میدان..عجب..!
خسته ام، از این همه آدمهای هزار و یک رنگ و پیچیده...
سلام دفتر خاطرات غرغرهای گاه و بیگاه من....
در سرزمین مادری که اصلا بهت دسترسی نداشتم..انقدر هم سریع پا سرزمین شمال ۶۰ گذشتم که دیگه فرصتی برای پا ورق نویسی تو این مدت پیدا نکردم...
اما دل پری دارم ...
