مشهور در ميان گروهى از مفسران اين است كه صفت" رحمان"، اشاره به رحمت عام خدا است كه شامل دوست و دشمن، مؤمن و كافر و نيكوكار و بدكار مىباشد، زيرا مىدانيم" باران رحمت بىحسابش همه را رسيده، و خوان نعمت بىدريغش همه جا كشيده" همه بندگان از مواهب گوناگون حيات بهرهمندند، و روزى خويش را از سفره گسترده نعمتهاى بىپايانش بر مىگيرند، اين همان رحمت عام او است كه پهنه هستى را در بر گرفته و همگان در درياى آن غوطهورند.
ولى" رحيم" اشاره به رحمت خاص پروردگار است كه ويژه بندگان مطيع و صالح و فرمانبردار است، زيرا آنها به حكم ايمان و عمل صالح، شايستگى اين را يافتهاند كه از رحمت و بخشش و احسان خاصى كه آلودگان و تبهكاران از آن سهمى ندارند،
بهرهمند گردند.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire