محض..

حوصله‌ای برای بحث برایم نمانده، جوابی‌ ندارم جز بالا بردن دست‌ها به نشان تسلیم، تسلیم محض..

فاصله‌ها محو اند و بی‌ تعارف می‌توان گفت جایی برای گله گزاری باقی‌ نیست،

این خواسته خود توست که اینگونه پاسخ داده شده است..

قدرت تفکر وقتی‌ از دست رود و استیصال و ناتوانی مستولی گردد بر روح آدمی‌.. چاره‌ای نمی‌‌ماند جز بستن چشمان، خود را رها کردن در امواج و تلاطمات اتفاقات پیش رو، همان اتفاقات غیر منتظره، همان لحظاتی که انتظارشان همان لحظاتی که انتظارشان را مدت هاست داری ..