تکیه گاه

با وجودی که چند وقت هست، تمام نظام فکری و اعتقادی من شخم خورده و مثل سابق فکر نمیکنم

اما توی این روز‌های سخت، پر تشویش و اضطراب دوست دارم که باشه، دوست دارم اون قدرت لایزال باشه، تا بتونم در این شرایط به او تکیه کنم، امید داشته باشم به نیروی برتر و ماورأ طبیعی که میتونه اوضاع رو تغییر بده، اگر که ارده کنه..

عجیب هم دیگه شاید نباشه، اما همیشه در سختی هست که آدم ناگهانی یاد او میکنه و دل در گرو بخشایش و نظر لطف او می‌‌بنده..

همو که نقطه آغاز است و پایانی بر وجود لایزالش نیست