lundi 3 mai 2010

جای خالی‌


در این روز‌های پر تشویش، که دیگه  من به یک ماشین یا روبات بیشتر شبیه هستم.
احساس دلتنگی‌ عجیبی‌ دارم، دلتنگی‌ برای سادگی‌‌های خانه پدری، روی مهربان مادر، آغوش گرم پدر..
تو این روز‌های تنهایی جای عزیز‌ترین‌های زندگیم رو بیشتر از همیشه حس می‌کنم..
به خصوص اینکه احساس می‌‌کنم که به یک تکیه گاه احتیاج دارم..

1 commentaire:

  1. کاملا این حست قابل درکه.می‌ خوام بهت بگم کاملا.

    RépondreSupprimer